در یک کلاس رزمی همه هنرجویان تحت تأثیر رفتار و گفتار مربی و نیز محیطی
که درآن آموزش میبینند هستند وچه بخواهند وچه نخواهند از آنها الگو میگیرند.
      مجموعه اعمالی که توسط مربی صورت میگیرد ارتباط مستقیمی با عملکرد
هنرجویان خواهد داشت.  یعنی یک مربی باید خودش از آمادگی جسمی و ذهنی
خوبی برخوردار باشد و نیز مهارت و اطلاعات کافی در مورد اجرای صحیح حرکات را
کسب کرده باشد وبتواند بصورت عملی آنهارا اجرا کند ونیز آموزش دهد تابتواند
کلاس سالم و مفیدی داشته باشد. برای رسیدن به این مقصود یک مربی هیچگاه
نباید فکر کند که به پایان راه رسیده است و دیگر نیازی به آموختن ندارد. او باید
علاوه بر اینکه آموخته هایش را به هنرجویان انتقال می دهد، همواره خودش نیز
در پی کسب آموخته های عمیق تری باشد. هر قدر هم که دانش و مهارت داشته
باشید بدانیدکه همیشه قدمی دیگر برای برداشتن وجود دارد. پس غرور خودرا کنار
بگذارید و برای کسب تجربیات جدید حرکت کنید و از کسانی که میتوانند شما را
راهنمائی کنند آموزش بگیرید.
   مسئله بعدی کنترل کلاس و هنرجویان است. توجه داشته باشید که هنرجویان
استعداد و سلیقه های مختلفی دارند و ممکنست که هرکدام انتظاراتی از کلاس
و مربی خود داشته و توقع داشته باشند که همه آنها برآورده شود. این را بدانید
که این مربیست که باید کلاس را کنترل کند نه هنرجو ... پس به او بیاموزید که
برای رسیدن به هدفش باید صبر داشته باشد و خودش را با کلاس هماهنگ کند.
او باید بیاموزد که همه چیز آرام آرام اتفاق میافتد و نمیتواند همه چیز را یکجا
و یا در مدت کوتاهی دریافت کند، پس باید به مربی خود اطمینان کند.
       همیشه در یک کلاس افرادی هستند که ممکن است با شیوه آموزش شما
موافق نباشند و  یا از چیزهائی ناراضی باشند و  بخواهند نظم و آرامش کلاس را
به هم زنند. اگر میخواهید کلاستان پا برجا باشد، باید بتَوانید آنها را کنترل کنید،
در غیر این صورت بهترست بدون هیچ ملاحظه ای این افرادرا از کلاس اخراج کنید.
ضرب المثلی هست که می گوید: شما به هیچ وجه نمی توانید به خوکها آواز
خواندن را بیاموزید. با این کار هم وقتتان را تلف میکنید و هم خوک را ناراحت.
   یک مربی باید همیشه کلاسش را خودش اداره کند و نباید غیبت داشته باشد و
یا دیر سر کلاس بیاید. زیرا در هر صورت او الگوئی برای هنرجویان است و نیز باید
از هنرجویان بخواهد که آنها نیز غیبت نداشته باشند و کلاس را جدی بگیرند.
         احترامات را در کلاس جدی بگیرید. کسی که برای مربی و کلاس و آنچه که
میآموزد احترامی قائل نیست هیچکدام از آموخته هایش ارزشی نخواهند داشت.
داشتن استعداد وتوانائی اهمیتی ندارد اگر احترام به مربی وقوانین وجود نداشته
باشد.
  کلاس رزمی جائی است برای کسب تجربیات معنوی نه جائی برای بازی و تفریح
و سرگرمی و یا پر کردن اوقات فراغت. کلاس های رزمی در قدیم در معابد برگزار
میشد و معبد جائیست برای عبادت. پس باید مکان تمرین خودرا مقدس بدانید
و آنرا از آلودگیها پاک کنید.
     هیچ وقت در یک مکان آلوده تمرینات رزمی را انجام ندهید. همیشه قبل از
ورود به کلاس همه جا را تمیز کنید و پس از تمیز کردن کلاس و قبل از شروع
تمرینات از هنرجویان بخواهید تا چند دقیقه به مراقبه بنشینند تا بتوانند تفکرات
منفی وآلودگی ومشکلات وناراحتیهای روزمره را که دردرونشان است بیرون بریزند
و سپس با تمرکز و آرامش به انجام تمرینات بپردازید.
      بعنوان یک مربی باید نسبت به همه اعضاء کلاس احساس مسئولیت کنید.
اگر دیدید کسی حواسش به تمرین نیست بدانید که مشکلی داردپس سعی کنید
راهنمائیش کنید.
     برای اینکه همه با اعتقادات و اصول و قوانین کلاس آشنا باشند، بهتر است
متنی را بعنوان سوگند تهیه کنید و با خطی خوش بنویسید و قاب کنید و جائی
نصب کنید تا در معرض دید همه باشد، تا همه بتوانند  آنرا بخوانند و اصول را
برای خود یادآوری کنند. میتوانید از سوگندی که در وبلاگ است استفاده کنید.
  سعی کنید کلاس را با سکوت و آرامش برگزار کنید. از گذاشتن آهنگ در کلاس
خودداری کنید. در پایان کلاس دوباره به مراقبه بنشینید و چیزهائی را که دریافت
کردید برای خود مرور کنید . . .
     اگرچه شاید هیچکدام از اصولی که گفته شد را در هیچ کلاسی نیابید، اما برای
رسیدن به آنها باید تلاش کنید و پس از رسیدن به آنها بدانید که تازه گام اول را
برداشته اید و سپس برای رسیدن به مرحله ی بعد آماده باشید. برای رسیدن به
هدف نباید نا امید شوید و نباید تحت تأثیر الگوهائی که رسانه ها تبلیغ میکنند
و نیز آنهائی که بازیچه ی دست شیطان هستند قرار گیرید. بدانید که وقتی با
صداقت و برای خداوند گام برمیدارید، نیروهائی به کمکتان خواهند آمد . . .
حمید نصیری